21 juli - Het binnenland in

Nog even terugkomend op de turtle-tour die we gisteren hadden gedaan, ziet het er naar uit dat wij erg veel mazzel hebben gehad, niet alleen om een schildpad te zien die daadwerkelijk de eieren legt en weer bedekt en camoufleert, maar dat we nog 3 andere schildpadden op dezelfde plek hebben gezien. Oscar had dat in zijn 8 jaren als gids nog niet eerder meegemaakt.

Vanmorgen moesten we redelijk vroeg op omdat we weer met de boot vertrokken naar onze nieuwe lokatie, La Fortuna (hoe toepasselijk na gisteravond).
Het was dus een saaie busdag naar het gebied weer dicht bij Nicaragua, alleen een stuk verder westelijk. Halverwege lekker geluncht bij een wegrestaurant. Meestal weet de reisleider waar je beter terecht kunt met een groep van in totaal 22 personen. Doorgaans zijn daar meerdere koks aanwezig en vaak ook wordt van tevoren geïnventariseerd wie wat wil eten en dat wordt doorgebeld. Inmiddels weet ik ook dat de reisleider voor zichzelf een goede prijs weet af te dingen, zo niet gratis kan eten, als hij dit regelt.
We moesten nog een behoorlijke detour maken omdat er op de route een aanrijding was gebeurd. Deels liep de route derhalve over een dirtroad. Veel alternatieven zijn er echter niet in dit bergachtige gebied.

We zitten nu in Hotel Catarata, aan de voet van de Arenal vulkaan. De top van de vulkaan zit nu in de wolken maar we zitten in een rechte lijn er nu zo'n 7 km  vandaan. Ik heb een fotootje toegevoegd zoals hij er vanaf ons hotel uitziet. Bij een heldere lucht ziet hij eruit zoals als achtergrond te zien op de blogpagina.
Vanavond gaan we met praktisch de hele groep hier barbecuen dus dat wordt gezellig.

Net ook nog een cache gevonden, althans de plaats waar hij zou moeten liggen, maar hij lijkt al weken te zijn verdwenen. Ik heb hem toch gelogd want de wandeling van 4 km bij deze temperatuur vond ik een kadootje aan mijzelf wel waard. Moet hij maar beter worden onderhouden.

Morgen gaan we met een boot een natuurpark bezoeken ten noorden van de Arenal, genaamd Caño Negra. Ligt helemaal tegen de grens van Nicaragua, maar daarover morgen meer.

20 juli - Een druk dagje Tortuguero

Om nog even met gisteravond te beginnen. Na het bedroevende diner hebben we met Carlos, je weet wel, de reisleider, een klein tourtje gemaakt in het park en dan bedoel ik tussen de huisjes van de 3 naast elkaar gelegen parken. We gaan dan op zoek naar kikkertjes en andere diertjes en die hebben we behoorlijk gezien. Er was zelfs een kikkertje bij die ook Carlos op moest zoeken in de boeken en hij zou ons nog laten weten wat het was. Het leukste vond ik nog wel de vondst van een slapende kolibrie. Gedurende de dag zijn ze natuurlijk zo gigantisch hard aan het werk en zolang het donker is slapen ze, gewoon rechtop op een takje.

Vanmorgen zijn we Tortuguero National Park per boot gaan bezoeken en daarbij sommige wat kleinere kanalen aangedaan. Daarbij hebben we in ieder geval 2 kaaimannen gezien en ook enkele capucijnaapjes. Naast enkele gigantische leguanen zagen we ook een northern jacana, een geinige waadvogel met mooie gele vleugels en een gele stip op z'n kop en ook een Bare-throated tiger-heron, bij ons bekend als de tijgerreiger. Zelfs onze lokale schipper werd daar enthousiast van.
De lunch vamiddag was beter dan het diner gisteravond. Smaakvoller en, nog belangrijker, goed op temperatuur. Gisteravond een klacht neergelegd bij Carlos dat het eten echt net aan lauw was en dus niet gezond. Hij is daarmee meteen naar de manager gegaan, dus mogelijk heeft dat direct geholpen. Zo bij het diner van vandaag nog eens bekijken.

Om 14.00 uur vertrokken naar het plaatsje Tortuguero zelf en daar met Carlos een wandeltocht gedaan. Op 1 moment zagen we 3 apensoort vlak bij elkaar, een aantal capucijnaapjes, een spidermonkey-moeder met een jong en een howler, ofwel brulaap. Die bond ons dreigend dichtbij dat hij een zwaar brullend geluid gaf, enorm voor zo'n klein pokkenaapje. Ook best wat insecten gezien en diverse spinnen waarvan Carlos er ook een paar moest opzoeken.

Vanavond hebben we echt wel een hoogtepunt beleefd. Om 19:30 uur vertrokken we per boot weer naar het plaatsje Tortuguero en van daaruit hadden we een  behoorlijke wandeling door de bossen langs het strand naar de juiste sector voor het bekijken van grote groene zeeschildpadden die aan land komen om de eitjes te leggen. Om een of andere nog onbekende reden is het strand hier een van de plaatsen waar ze dat doen vanaf juni tot en met september. Het hele strand is dan verdeeld in sectoren en onder strenge begeleiding van gidsen mogen maximaal 400 personen dat aanschouwen en wij hadden dikke mazzel.
Aangekomen in onze sector bleek een schildpad net te zijn begonnen met het leggen van de eieren en heel omzichtig moesten wij er omheen lopen zodat wij het eierenleggen daadwerkelijk konden zien. Loop je te dicht voorlangs dan stopt ze met leggen en dat proces mag je natuurlijk niet verstoren. Ondertussen kwam 40 meter verderop een 2e schildpad het strand op maar die was niet tevreden met de plek en ging terug om via de zee een betere stek te zoeken. Nog 2 andere schildpadden deden ook pogingen maar ook die gingen weer terug. De eerste schildpad ging na het leggen van de eieren het gat weer dichtgooien en vervolgens begon ze de lokatie te camoufleren hetgeen betekent dat ze de omgeving van de kuil ook bedekt met zand zodat de juiste plek van de eieren niet zo makkelijk voor andere dieren is te straceren. Alleen het aanschouwen van dit hele tafereel was al een wonder om te zien en was de moeite dubbel en dwars waard.
Na het leggen van de eitjes gaan de vrouwtjes weer de zee in waar het mannetje haar opwacht en weer direct begint te paren. Na 15 dagen komt dat vrouwtje weer aan land om wederom de eitjes te leggen. Per seizoen gebeurt dat per vrouwtje minstens 7 keer. Het duurt ongeveer 60 dagen voor de eitjes om uit te komen. Van elke 1000 eitjes blijft uiteindelijk ongeveer 1 schildpad in leven. Niet alleen de moeder loopt gevaar door jaguars in de nacht te worden aangevallen, ook andere dieren graven de eitjes weer op om ze op te eten en de eitjes die wel uitkomen daarvan worden veel jonge schildpadjes op hun weg naar zee opgepeuzeld door vogels en in zee door andere vleeseters. In september gebeurt het ook dat schildpadden hun eitjes leggen in nesten die er al waren en bij het graven het eerste nest vernielen.
Helaas was het uiterst verboden om foto's te maken, maar het was echt wel een enorm hoogtepunt van de reis.

19 juli - Naar Tortuguero

De regen van gisteravond was ook voor Costa Ricaanse begrippen een behoorlijk forse met ook wel veel schade. Het was zelfs op het nieuws vanmorgen. Wij hebben er echter nauwelijks last van gehad behalve dan dat regen doorgaans nat is. Vochtige kleding kun je hier echt niet te drogen hangen want de luchtvochtigheid is enorm.
Vanmorgen zijn we in ieder geval met droog weer verder gereisd naar Tortuguero, een van de beroemde natuurgebieden in Costa Rica en met name ook vanwege de zeeschildpadden die hier rond deze tijd hun eieren komen leggen. Daarnaast is het natuurpark hier een soort kleine Amazone. Het park ligt in de noordoost hoek aan de Caribische kust en tegen Nicaragua aan. Wehebben eerst een behoorlijke bustocht gehad en dat is hier natuurlijk een relatief begrip want het land is slechts 1,5 x de grootte van Nederland, maar dat wist je natuurlijk al want dat heb ik eeder al vermeld.
Tot een uurtje of 12 hebben we gereden en toen is alle bagage overgepakt in een boot en hebben we een uur gevaren naar onze lodge: Rana Roja, hetgeen zoveel betekent als Rode Kikker. Onderweg bij een koffiebreak hebben we 2 van die ontzettend kleine kikkertjes kunnen fotograferen.
Na een paar bochten op die boot zagen we op een van de oevers al direct een krokodil in de zon bakken. Die vond zichzelf niet al te fotogeniek want hij maakte aanstalten om het water in te duiken. Toch wel kikken dat we er zo eentje buiten het rescue-center al hebben gezien.
In de middag met Carlos en een fors deel van de groep op het terrein op zoek geweest naar dieren en diertjes. Die man is zo ontzettend enthousiast en wordt ook nog blij als er een fors aantal ara's overvliegt, en voor degenen die meeschrijven, dan bedoel ik de Great Green Macaw (ara ambiguus). Dit hebben we in Zuid Afrika ook wel eens meegemaakt, dat de rangers zelf vooral ook erg enthousiast kunnen worden. Ook op redelijke afstand 2 toekans gezien, de Keel-billed toucan en de Black-mandibled toucan. Dat zijn echt gave vogels en we verwachten er morgen nog meer te zien.
We gaan zo eten en bijtijds naar bed want morgen staan de hele dag leuke activiteiten op het programma, tot mogelijk zelfs erg laat.
Vandaag ook even middels whatsapp gebeld met het thuisfront en dat proberen we later in de week nogmaals.

18 juli - Bezoek aan het Jaguar Rescue Center

Vandaag hebben wij een bezoek gebracht aan het Jaguar Rescue Center, een plaats waar allerlei dieren worden opgevangen die met name in het Caribische deel van Costa Rica leven. Het draagt wel de naam Jaguar maar dat is eerder een tribute voor een jaguar die hier in de begintijd is opgevangen, truggezet in de natuur en ongever een maand later overleed. Dit was echt een rescue-center naar mijn hart. Ze vangen allerlei wilde dieren op, van luiaards tot slangen, krokodillen en kaaimannen tot havikken, uilen en miereneters en natuurlijk apen. Dit zou echt een centr zijn waar Amke zich goed thuis zou voelen. Er zaten veel jongeren die vrijwilligerswerk deden en wij werden rondgeleid door een Amerikaans meisje dat ook voor 3 weken vrijwilligerswerk kwam doen en daar nu al 2 jaar werkte.
Het mooie van dit center is dat al het werk erop gericht is de dieren weer terug te plaatsen in de natuur. Geen enkele poging om je te verleiden de dieren te aaien of aan te raken. Juist niet en zelfs de medewerkers dragen handschoenen of ze dragen de dieren met doeken of dekens. Elke dag gaan ze met bepaalde dieren de natuur in zonder dat ze zijn aangelijnd en zo hopen ze dat ze langzaam maar zeker op eigen benen gaan staan. We spraken ook een Nederlandse jongen die daar net een week werkte. Hij was hier gekomen via een internetsite en moest ook nog betalen om hier te mogen werken. Dit werk was ook niet iets wat hij bij een studie kon gebruiken. Hij gaat na deze werkvakantie economie studeren. Ik heb zelden zoveel bezieling gezien bij vrijwilligerswerk. Ik ga hen bij Tripadvisor een pluim in de reet stoppen.

In de middag heb ik mijn eerste 2 caches in Costa Rica gevonden en dat is dus al net zoveel als in Oostenrijk en Luxemburg bij elkaar. Was nog een behoorlijke wandeling van 5 km bij een temperatuur van 30+ graden. Ik moet er wel erg beroerd uit hebben gezien want er vlogen steeds een stuk of 5 zwarte gieren boven mij.
Vandaag hebben wij een bezoek gebracht aan het Jaguar Research Center, een plaats waar allerlei dieren worden opgevangen die met name in het Caribische deel van Costa Rica leven. Het draagt wel de naam Jaguar maar dat is eerder een tribute voor een jaguar die hier in de begintijd is opgevangen, truggezet in de natuur en ongever een maand later overleed. Dit was echt een rescue-center naar mijn hart. Ze vangen allerlei wilde dieren op, van luiaards tot slangen, krokodillen en kaaimannen tot havikken, uilen en miereneters en natuurlijk apen. Dit zou echt een centr zijn waar Amke zich goed thuis zou voelen. Er zaten veel jongeren die vrijwilligerswerk deden en wij werden rondgeleid door een Amerikaans meisje dat ook voor 3 weken vrijwilligerswerk kwam doen en daar nu al 2 jaar werkte.
Het mooie van dit center is dat al het werk erop gericht is de dieren weer terug te plaatsen in de natuur. Geen enkele poging om je te verleiden de dieren te aaien of aan te raken. Juist niet en zelfs de medewerkers dragen handschoenen of ze dragen de dieren met doeken of dekens. Elke dag gaan ze met bepaalde dieren de natuur in zonder dat ze zijn aangelijnd en zo hopen ze dat ze langzaam maar zeker op eigen benen gaan staan. We spraken ook een Nederlandse jongen die daar net een week werkte. Hij was hier gekomen via een internetsite en moest ook nog betalen om hier te mogen werken. Dit werk was ook niet iets wat hij bij een studie kon gebruiken. Hij gaat na deze werkvakantie economie studeren. Ik heb zelden zoveel bezieling gezien bij vrijwilligerswerk. Ik ga hen bij Tripadvisor een pluim in de reet stoppen.
In de middag heb ik mijn eerste 2 caches in Costa Rica gevonden en dat is dus al net zoveel als in Oostenrijk en Luxemburg bij elkaar. Was nog een behoorlijke wandeling van 5 km bij een temperatuur van 30+ graden. Ik moet er wel erg beroerd uit hebben gezien want er vlogen steeds een stuk of 5 zwarte gieren boven mij.
Terwijl ik dit schrijf (rond 18.00 uur, lokale tijd) regent het weer keihard en staan we op het punt naar een restaurant te gaan, zo'n 30 minuten rijden van hier. Het regent hier vrijwel elke dag. Dat is niet zo raar want het land ziet er niet voor niets zo ontzettend groen uit. Je zweet hier al als je er aan denkt om met je ogen te gaan knipperen.

Toch nog een aanvulling van de avond. De regen was wel even enorm met behoorlijke onweer daarbij. Op de terugweg van Puerto Viejo zagen we stukken waar de stenen en modder van de berg op de rijbaan waren gestroomd en we zagen ook ondergelopen woningen. Het restaurant konden we maar tenauwernood bereiken en ook daar was het terras deels ondergelopen. Terug, vlak bij het hotel, zagen we een luiaard aan electriciteitskabels voortbewegen. Een deel is daartegen beveiligd in Costa Rica maar een groot deel ook niet en dat levert voor die beestjes zeer lelijke verwondingen op, als ze het al overleven. Een zo'n slachtoffer hadden we die ochtend ook gezien in het rescue-center.
Er bleek vandaag stiekem toch weer iemand jarig dus als desert na het diner werden wij wederom getrakteerd op een taart.

17 juli - Aangekomen bij de Caribische kust

Eerst moet ik een correctie maken op een eeder bericht. Anders dan eerder vermeld is het tijdverschil tussen Costa Rica en Nederland 8 uurtjes in plaats van 7.

Vandaag was een reisdag vanaf San José naar Cahuita, aan de Caribische kust. Het eerste stuk zijn we door een hooggebergte gereden, door een natuurpark dat door de hoogte in de wolken lag en waar het ook voortdurend regende. Dat noemen ze hier een cloudforest. Zo'n reisdag is voor een reisleider ook een mooie gelegenheid wat meer van het land te vertellen. Zo is Costa Rica een land waar ze geen leger meer hebben. Jaren geleden heeft de regering besloten het leger op te doeken en het geld te steken in onderwijs en gezondheidszorg. Bij een conflict was men toch niet opgewassen tegen welk leger dan ook en ze vertrouwden wat dat betreft vooral op de VN. De levensstandaard is sindsdien enorm gestegen en analfabetisme komt nog maar voor bij ca 5 % van de mensen, waarmee het al beter scoort dan de US. Ook is de gemiddelde leeftijd behoorlijk gestegen. Toerisme is de belangrijkste bron van inkomsten, dus ze doen er veel aan om het land zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor toeristen. Misschien moeten ze dan wel wat extra geld pompen in goede rioleringen, zodat de drollen niet door de straat rollen. Bananen zijn een belangrijk exportmiddel maar die dreigen te worden verdrongen door koffie en ik moet zeggen dat ik landen met slechtere koffie heb meegemaakt. Het land is ongeveer 1,5 x zo groot als Nederland maar er wonen slechts 4,5 miljoen mensen waarvan ongeveer de helft in de vallei rondom San José.
Nabij Cahuita hebben we een nationaal park bezocht en daar wel wat dieren gespot: wasberen, diverse gekko's, een gele slang, capucijnaapjes, een brulaap, een bepaalde spin die uiterst stevige webben maakt, een 2- en een 3-vingerige luiaard, een hognose pitviper die erg giftig moet zijn. Ook hebben we veel zwarte gieren gezien.

We zitten nu in Atlantida lodge in Cahuita en hier zouden we ook de beroemde groene kikkertjes tegen kunnen komen met die grote rode ogen. Die lijken wel symbool te staan voor Costa Rica.

16 juli - Een dagje San José

Zoals eerder opgemerkt hebben wij op het laatste moment gekozen om niet vandaag naar de Poas vulkaan te gaan omdat de heenreis vele malen vermoeiender was dan aanvankelijk gedacht. De 4 personen die van de groep wel zijn gegaan, zijn in ieder geval beloond met een fantastisch uitzicht nadat de zon de wolken brak, naar het schijnt.

De rest van de groep kreeg nadere info met betrekking tot veiligheid, hygiène, geld, voedsel en drinken en natuurlijk ook globaal het programma dat we gaan krijgen. Daarna volgde een voorstelrondje en werden wij verrast met een heuze verjaardagstaart want een van de deelnemers bleek vandaag jarig te zijn.
Vervolgens zijn we met Carlos, onze reisbegeleider, downtown San José ingegaan en hebben enkele groepsgenoten geld gepind totdat de automaat leeg was. Een volgende pinautomaat stond een erg lange rij voor de automaat dus wij waren blij dat we gisteren al geld hadden gescoord op de luchthaven. Hierna gingen we een lokale overdekte markt bezoeken en bijzonder fruit proeven. Een lekker stukje fruit is de Cas, nou als vrucht is die wat zuur maar we hebben hem ook geproefd als drankje en dat is echt dorstlessend. Vanaf de markt zijn we uiteen gegaan en hebben we eerst ergens een lekker bakkie koffie genomen en sommigen hebben daar ook geluncht. Hadden wij niet echt nodig want na het uitgebreide ontbijt en de onverwachte taart was de bodem voorlopig nog niet in zicht.
Daarna brachten we met wat medereizigers een bezoek aan het Nationaal Museum van Costa Rica met daarbij een mooie vlindertuin. Enkele zeer grote exemplaren zien vliegen en ook nog een kolibrie maar die liet zich later niet meer zien. Het museum liet de geschiedenis zien van dit landje dat ligt ingeklemd tussen Panama in het zuiden en Nicaragua in het noorden. Dat museumbezoek leverde toch de kennis op dat hier andersoortige dino's leefden dan wij kennen, terwijl relatief dichtbij toch de t-rex heeft geleefd.

Na het bezoek aan het museum hebben we een lokale markt met souvenirs bezocht, eigenlijk vooral ook omdat het hard begon te regenen, zo hard dat een putdeksel in de straat nabij die markt omhoog kwam en de inhoud van het riool over straat verspreidde. Wat vooral opviel was dat Costa Ricanen vooral veel mais eten........ Voor degenen met een sterke maag heb ik een fotootje bijgevoegd.

Geocaching voor Dummies

Ik heb al vaker de vraag gesteld gekregen wat geocaching eigenlijk is. Nou, hieronder een stukje Geocaching voor Dummies!
Op de dag dat in 2000 satellieten beschikbaar kwamen voor particulieren werd de eerste cache geplaatst en 2 dagen later werd die gevonden. Inmiddels praten we over miljoenen caches wereldwijd en nog meer beoefenaars. Maar wat is geocaching nou eigenlijk?
De coördinaten van caches kun je vinden op de officiële site www.geocaching.com. als je de coördinaten in je gps laadt kun je dus naar de cache gaan, min of meer zoals een TomTom werkt. Op het nulpunt is het vaak nog enorm zoeken naar een cache. Hij ligt niet altijd voor het oprapen omdat cacher die hem geplaatst heeft dat natuurlijk niet voor iedereen zichtbaar doet. Je moet vaak nog behoorlijk zoeken. Ook is het zo dat het nulpunt niet altijd goed te benaderen is vanwege gebouwen of bomen of atmosferische omstandigheden.
Een cache zelf is een container waar in ieder geval een logboekje in moet zitten zodat je jouw gebruikersnaam op kunt schrijven. Zo'n cache (spreek uit: kesj) wordt meestal geplaatst op bijzondere lokaties en leiden je vaak naar fantastische vergezichten of leuke bezienswaardigheden. Als je van de natuur houdt en veel buiten wandelt of fietst is het leuk te combineren en dat geldt ook voor de reizen die je maakt want er is eigenlijk geen land waar geen caches zijn. Op die site worden in jouw profiel ook alle gegevens van alle caches bijgehouden die je gevonden hebt en dat vormt dan een leuke verzameling.

Dan nog iets over trackables. Dit zijn items voorzien van een uniek nummer. Je hebt ofwel coins of zogenoemde travelbugs. Een coin is een soort munt maar dan vaak heel mooi vormgegeven. Een travelbug is een metalen plaatje, zoals militairen die vroeger hadden, die je aan een voorwerp vast kunt maken. Deze trackables worden aangeschaft door cachers (bijvoorbeeld op de site geocachingshop.nl) en die kun je in een cache stoppen. Als een cacher zo'n cache heeft gevonden kan hij een trackable meenemen, met dien verstande dat hij er ook een achterlaat. Een trackable reist zo dus vaak van cache naar cache. Je kunt, als je wilt, een doel meegeven aan een trackable, bijvoorbeeld dat hij alle hoofdsteden moet bezoeken of alleen maar westwaarts mag gaan of een specifieke cache moet bereiken. Ik heb een trackable die zo dus al bijna 70000 km heeft afgelegd.

Nu in Costa Rica probeer ik ook weer caches te zoeken en doorgaans vind je die ook in de omgeving van de lokaties die wij gaan bezoeken. Doel is in eerste instantie er 1 te vinden want dat kleurt de kaart in mijn overzicht weer wat leuker. Er zijn er echter meer dan 200 in dit land, dus een paar moet toch lukken. Swaziland, 2 jaar geleden, is het me uiteindelijk niet gelukt. Als het kan laat ik er foto's van zien. Bijgevoegd een foto een paar trackables die ik heb meegenomen vanuit Nederland, althans die ik daar heb gevonden in caches.

15 juli - De heenreis

Vanmorgen vroeg zijn we opgehaald door de schipholtaxi, waarmee dan ook de reis feitelijk begon. We vlogen met United Airlines met een tussenstop in Houston. Het eerste deel was een vlucht van ongeveer 10 uur en daarna nog eens 3 uur naar de hoofdstad San José.
Ja, wat moet je zeggen over zo'n reis. United is niet een van mijn favoriete maatschappijen. De eerste 2 uur krijg je direct drinken en een kleine warme maaltijd maar vervolgens waren we toch blij met de meegebrachte muesli- en krentenbollen. Als dan de landing naar Houston bijna wordt ingezet krijg je plots een warm kaasbroodje voorgeschoteld.
Houston had weer een enorm hoog Eftelinggehalte. Eerste een enorme zigzagrij voor de paspoort- en visacontrole en daarna via de douane wederom in de rij naar je verdere vlucht naar Costa Rica. Dan is je 3,5 uur pauze zo verdampt. Die 3 uur gaan in een 737 waar je nog minder beenruimte hebt en uiteindelijk kwamen we om 21.30 uur aan op onze bestemming. 06.30 uur Nederlandse tijd vertrokken en het tijdsverschil is 7 uur. Reken maar uit!!
Onze eerste 2 nachten verblijven wij in hotel Fleur de Lys, hetgeen zoveel betekent als.......iets met bloemen. Alle kamers hebben bloemennamen en wij zitten, hoe toepasselijk, in De Tulp.
We hebben de mogelijkheid laten schieten om morgen de Poas vulkaan te bezoeken.  Vertrek had dan 07.30 geweest en dat vonden we wat te gortig. Er was niet zoveel belangstelling voor en we zien nog zeker 3 vulkanen, geloof ik.
Morgen krijgen we eerst nadere uitleg over het programma en dan gaan we San José in. Gewoon rustig aan opstarten, lijkt ons wel zo fijn.

Rondreis door Costa Rica

Na onze rondreizen door het zuidwesten van de VS, Zuid Afrika en Indonesië staat ons volgende doel voor de deur: Costa Rica.
Net als de eerdere rondreizen zal ik weer zoveel mogelijk een blog bijhouden, doorgaans afhankelijk van de beschikbaarheid van internet.
Deze reis, van 15 juli t/m 9 augustus, doen we weer met z'n tweetjes, dus zonder de kids. We vliegen met United Airlines met een tussenstop in Houston

Dit keer reizen we met de reisorganisatie Sawadee en het betreft een groepsreis van 20 personen in leeftijd variërend van 18 tot ca 55 jaar. De route gaat vanaf hoofdstad San José naar Cahuita en Tortuguero aan de Caribische oostkust. Dan reizen we westwaarts naar de Arenal vulkaan en bezoeken we natuurpark Caño Negro. Dan rijden we door naar natuurpark Rincón de la Vieja, ook bekend om de vulkanische activiteit. Vervolgens reizen we zuidwaarts via Monteverde naar nationaal park Los Quetzales en daarna gaan weer westwaarts naar de Pacifistische kust. Daar bezoeken we onder andere Corcovado, een regenwoud die alleen per boot bereikbaar is. Aan het eind hebben we nog 3 relaxdagen bijgeboekt in Manuel Antonio.
De route is te zien op bijgevoegde kaart die door een van onze reisgenoten is gemaakt.

Ik heb inmiddels alle 189 geocaches van Costa Rica ingeladen in mijn Garmin dus het moet wel raar lopen willen we er niet een paar kunnen vinden.